Cześć, tu Kamila,
Nie jestem artystką z galerii.
Jestem kobietą, która nie boi się piły, hałasu i zapachu drewna, bo właśnie tam — między kurzem, precyzją i chaosem — rodzi się coś wyjątkowego i nietuzinkowego.
Majsterkowanie było ze mną od zawsze. W moim domu zawsze coś się cięło, skręcało, tworzyło. Dziś to ja nadaję głos moim pracom — w formie płaskorzeźb, które łączą siłę materiału z delikatnością emocji.
Każda warstwa w moich projektach to część mojej drogi — z lęku w odwagę, z chaosu w spokój, z wątpliwości w pewność, że jestem we właściwym miejscu.
Dla mnie sztuka nie jest ozdobą. Jest procesem. Spotkaniem z sobą samą. Przypomnieniem, że czasem trzeba pęknąć, żeby wpuścić światło.
Jeśli tu jesteś, rozejrzyj się. Może coś z tego świata dotknie też Twojego.
